Kiedy mój dom został zniszczony przez pożar, moja rodzina przyszła…

żeby patrzeć – nie żeby pomagać. Mama uśmiechnęła się: „Życie ma swój sposób na nauczkę”. Tata dodał: „Sam to na siebie sprowadziłeś”. Nazywali mnie „pechowcem”, robili zdjęcia w pobliżu. Nic nie powiedziałem. Odwróciłem się i odszedłem. Rok później podjąłem działania, których się nie spodziewali.

Kiedy spłonął mój dom. Moja rodzina przyszła… Pośmiać się – nie pomóc. Mama uśmiechnęła się z politowaniem: „W końcu karma spaliła śmieci”. Tata dodał: „Sam to na siebie sprowadziłeś”. Nazywali mnie „przeklętym”, robili sobie selfie przy popiołach. Nic nie powiedziałem. Odwróciłem się i odszedłem. Rok później podjąłem działania, których się nie spodziewali.

Teraz ich świat płonie… BEZ MNIE.

Moja mama śmiała się, gdy spłonął mój dom — rok później ich świat spłonął beze mnie

Kiedy dom Rachel płonie, a jej matka śmieje się z płomieni, rozpoczyna się jedna z tych historii o zemście, których się nie zapomina. To mroczny, emocjonalny melanż historii rodzinnych i zemsty, w którym „przeklęta” córka po cichu rządzi finansami całej rodziny – aż do momentu, gdy sama odchodzi.

Gdy idealny wizerunek rodziny Carterów pęka, jesteśmy świadkami brutalnego dramatu rodzinnego, który rozpada się od środka: zaległe podatki, zrujnowany ślub, upadający interes i milczące odcięcie od świata.

Jeśli lubisz opowieści o zemście, toksycznych siostrach w dramatycznych sytuacjach rodzinnych i zakończeniach, w których odejście jest prawdziwą zemstą, to ta książka jest dla ciebie.

Moja mama śmiała się tej nocy, kiedy spłonął mój dom.

Nie był to nerwowy śmiech, nie śmiech zaskoczenia – prawdziwy, zadowolony uśmiech, gdy płomienie pożerały mój mały dwurodzinny dom w East Austin.

Stałem boso na chodniku, w za dużym T-shircie, wciąż trzęsąc się od alarmu przeciwpożarowego, gdy podjechała moja rodzina, jakby jechali na jakiś koncert.

Nazywam się Rachel Carter.

Mam 29 lat.

I właśnie wtedy zdałem sobie sprawę, że tak naprawdę nigdy nie byłem częścią ich idealnej marki rodzinnej.

Byłem tylko postacią w tle, na którą można było zwalić winę, gdy coś szło nie tak.