Gorzka herbata moich urodzin

Na moje 72. ^urodziny syn zaprosił mnie na rejs. Potraktowałam to jako znak miłości, próbę pojednania po czterech latach milczenia. Chciałam w to wierzyć całym sercem. Ale drugiego wieczoru kelnerka wsunęła pod mój stolik serwetkę. Było na niej kilka pospiesznie nabazgranych słów: „Zadzwoń po pogotowie. Coś jest w twojej herbacie”.

Poczułem chłód spływający mi po karku. W głębi duszy już wiedziałem. Pytanie nie brzmiało już, czy się myliłem, ale jak przetrwać, gdy osoba, której dałeś życie, uzna, że ​​twoje życie już się nie liczy.

Wszystko zaczęło się tak delikatnie. Rankiem w dniu moich urodzin pod moje drzwi wsunięto kopertę: wydrukowany liścik, pozbawiony emocji, z poleceniem, żebym się spakował i podającym godzinę wypłynięcia łodzi. Podpis: Darren. Mój syn.

Nie rozmawialiśmy przez prawie cztery lata. Ten nagły gest wywołał u mnie wahanie, ale wybrałem nadzieję.

Na peronie czekał na mnie Darren z żoną Lyanną. Wyważone uśmiechy, uprzejme gesty. Kabina, którą dla mnie zarezerwowali, była wygodna, wręcz przemyślana: miękkie koce, książki, które lubiłam, stare zdjęcie nas dwojga. Wszystko wydawało się starannie zaplanowane.

Przy kolacji otaczali mnie, obsługiwali i opiekowali się mną z niezwykłą czułością. Lyanna ciągle przynosiła mi ziołowe herbaty, a Darren kroił moją rybę. Powinnam była zostać dotknięta. Czułam się raczej niekomfortowo.

Pierwszej nocy wmówiłem sobie, że sobie to wyobrażam. Drugiego ranka jednak coś było nie tak: ociężałość w ciele, mgła w głowie, mrowienie w dłoniach. Lyanna zapytała mnie o moje leki na nadciśnienie, zapisując wszystko w telefonie. Uśmiechałem się bez przerwy.

Herbata zawsze miała dziwny smak: rumianku, mięty, ale też czegoś metalicznego, słodkiego i sztucznego. Z każdą filiżanką czułem się trochę słabszy.

Drugiej nocy dyskomfort się nasilił. Drżenie, kołatanie serca, skurcze. Ledwo spałem. Mimo to postanowiłem nic nie okazywać. Jeszcze nie.