Dzień, w którym mój syn próbował wyłudzić ode mnie pieniądze na swoim ślubie

Uśmiech Vanessy zamarł. Uśmiech Lucasa zachwiał się na ułamek sekundy, ale to wystarczyło. Nie podniosłam głosu.

„Zapomniałeś, że umowa Seaview nie jest na twoje nazwisko”.

Lucas zmarszczył brwi. „Co?”

Wskazałem na tył sali, gdzie kierownik obiektu przeglądał akta. „To ja to zarezerwowałem. To ja to podpisałem. A warunki płatności zostały ustalone miesiące temu”.

Vanessa zbladła. „To nie jest…”

„Tak” – przerwałem. A potem, łagodniej: „Mówiłem ci, że się dołożę. Dołożyłem. Ale nigdy nie pozwoliłem, żeby mi grożono”.

Lucas pochylił się w moją stronę. „Tato, to nasz ślub. Nie możesz nam tego zrobić”.

„Nic ci nie robię. Sam się wpakowałeś w tę sytuację, szantażując mnie.”

Matka Vanessy gwałtownie wstała. „To skandal! Ojciec, który odmawia utrzymania syna!”

Spojrzałem na nią spokojnie. „Wsparcie to nie wymuszenie”.

Podszedł kierownik. „Panie Carter, czy wszystko w porządku?”

„Tak. Czy możesz po prostu potwierdzić, że wszelkie dodatkowe wydatki wymagają mojej zgody?”

Zajrzała do akt i zgodziła się. „Absolutnie”.

Tym razem Vanessa spanikowała. Lucas podskoczył. „Co próbujesz udowodnić?”

„Że nie jestem bankomatem. I że zasługuję na szacunek”.

Odezwałam się ponownie, żeby Lucas mógł mnie wyraźnie usłyszeć: „Kocham cię. Ale jeśli chcesz budować swoje życie na groźbach i upokorzeniach, rób to bez moich pieniędzy”.

Zawahał się, patrząc na Vanessę, potem na mnie. Ta cisza mówiła wiele.

Potem wyjąłem kopertę z marynarki i położyłem ją na stole. „To była twoja podróż poślubna: dwa tygodnie we Włoszech, wszystko opłacone”.

Lucas szepnął: „Zdejmujesz to?”

„Nie. Po prostu wybieram, komu daję. Jeśli chcesz mojej hojności, mów do mnie jak ojciec, a nie jak wierzyciel”.

Następnie zwróciłem się do kierownika: „Proszę kontynuować przyjęcie. Dotrzymam swoich zobowiązań, ale nie będę się mierzyć z groźbami”.