Dałem synowi samochód na święta. Upokorzył mnie… więc dałem mu nauczkę, której nigdy nie zapomni.

Olivia patrzyła na niego oszołomiona.

“Żartujesz?”

Westchnął wyczerpany.

„Liv… Myślę, że jesteśmy jej winni przeprosiny”.

Słowo zawisło w powietrzu.

Olivia gwałtownie wstała i chwyciła płaszcz.

„Nie jestem tu po to, żeby wysłuchiwać wykładów”.

Zatrzasnęła za sobą drzwi.

Daniel został.

Ukrył twarz w dłoniach.

„Przepraszam” – powiedział. „Bałem się mu przeciwstawić. Myślałem, że ratuję pokój… ale wszystko zniszczyłem”.

Delikatnie położyłem dłoń na jej nadgarstku.

Kocham cię. Ale kochanie nie oznacza wymazywania siebie ani akceptowania braku szacunku.

Długo rozmawialiśmy. O ograniczeniach. O strachu. O źle pojętej lojalności.

Zanim wyszedł, przytulił mnie. Prawdziwy uścisk. Pierwszy od lat.

„Załatwię tę sprawę” – mruknął.

Może tak. Może nie.

Ale kiedy drzwi się zamknęły i w domu znów zapadła cisza, w końcu poczułem coś cennego:

Mieć nadzieję.

Nie jest tak, że wszystko jest stałe.

Ale prawda w końcu ujrzała światło dzienne.