Czy rozpoznajesz ten obiekt?

Za tą nieco enigmatyczną nazwą kryje się zestaw rustykalnych, a zarazem pomysłowych narzędzi, zaprojektowanych do bardzo konkretnego zadania: stymulowania przepływu żywicy bez narażania drzewa na niebezpieczeństwo. Przykładami są hapchot, rodzaj toporka o charakterystycznych krzywiznach, oraz pojemnik do zbierania żywicy, umieszczany u podstawy rany w celu zbierania pachnącego płynu.

Każde narzędzie miało swoją rolę, swoją logikę i było częścią precyzyjnej choreografii. Nic nie było dziełem przypadku. Osoba pozyskująca żywicę musiała zachować precyzyjny rytm, ponawiać nacięcia, nie uszkadzając nadmiernie drzewa, i uważnie monitorować cenny przepływ soku.

Zawód, w którym natura była partnerem, a nie tylko zasobem.
Uderzające jest głęboko pełne szacunku podejście do tego rzemiosła. Pozyskiwanie żywicy nie było ślepą eksploatacją lasu, ale prawdziwą współpracą z nim. Żywica nie była wydobywana; była oferowana, pod warunkiem, że ktoś wiedział, jak o nią dbać. I to właśnie ta skromna filozofia wciąż rezonuje, w czasach, gdy potrzeba ponownego połączenia z naturą staje się coraz bardziej paląca.

Z wyekstrahowanej żywicy powstawała cała masa produktów naturalnych: mydła, kleje, lakiery, kadzidła… Tak wiele przedmiotów codziennego użytku, na których widniał ślad sosen i ludzkiej wiedzy.

ciąg dalszy na następnej stronie