Czterdziestoletnia gra hazardowa

Zaśmiałem się. Nigdy więcej o tym nie rozmawialiśmy.

Zmarł w 2024 roku, dokładnie czterdzieści lat później.

Sześć miesięcy po jego pogrzebie, we wtorek o 15:17, zadzwonił dzwonek do drzwi. Byłam w ogrodzie, zajęta przycinaniem krzewów róż, które Bart posadził na naszą dwudziestą rocznicę ślubu, próbując przekonać samą siebie, że życie może toczyć się dalej, pomimo pustki, którą po sobie zostawił.

W drzwiach stał dystyngowany mężczyzna, nienagannie ubrany w grafitowy garnitur, niosąc skórzaną teczkę. Przedstawił się jako prawnik i wyjaśnił, że działa zgodnie z wyraźnymi instrukcjami mojego męża, które mają zostać dostarczone dokładnie sześć miesięcy po jego śmierci.

Na początku myślałem, że to pomyłka. Testament został odczytany dawno temu, bez żadnych wątpliwości. Ale mężczyzna upierał się: to nie jest zwykły spadek.

Wyjął z teczki trzy przedmioty: stary, ciężki klucz ozdobiony celtyckimi motywami, zapieczętowaną kopertę z moim nazwiskiem zapisanym charakterystycznym charakterem pisma Barta i adres w Szkocji.

„Pani mąż wyraził się jasno, proszę pani. Musi pani odbyć tę podróż sama. I proszę nikomu nie mówić, nawet dzieciom”.

Te słowa poruszyły głęboko skrywane wspomnienie. W 1985 roku, w naszym pierwszym mieszkaniu, Bart powiedział pół żartem, pół serio: „Jeśli wytrzymasz czterdzieści lat małżeństwa ze mną, dam ci coś niewyobrażalnego”. Zaśmiałam się. Czterdzieści lat wydawało mi się wtedy wiecznością.

Najwyraźniej nigdy o tym nie zapomniał.