Czerwony kardigan – ukryte przesłanie miłości przekazywane przez pokolenia

W moje osiemnaste urodziny babcia wręczyła mi pudełko owinięte w papier z ukrytym. W środku był czerwony kardigan, który sama wydziergała. Ledwo na niego odpadam. Szybkie „dziękuję”, pocałunek w policzek i wybiegłam za drzwi – goniąc za śmiechem, przejażdżkami opadów i nocnymi planami. Osiemnaście lat, nie zrozumiałem, że każdy ścieg krył w sobie godzinę jej miłości.

Zaledwie kilka tygodni późniejszych.

Kardigan, pierwotne uniwersalne, wizjone na dni szafy. Nie mogło się zdarzyć, aby przejść – nie dlatego, że mi się nie udało, ale dlatego, że napawał mnie poczuciem winy. Zignorowałam jej starania, potraktowałam jej prezent jak każdy inny sweter. A potem zniknęła. Za każdym razem, gdy otwierałam szafę, że do mniej materiału, bardziej ciche przypomnienie o wdzięczności, które tak naprawdę nigdy nie zostało wyrażone.

Mijały lata. Życie istotne mnie – studia, pierwsza praca, śmierć, małżeństwo, macierzyństwo. Z każdą przeprowadzką kardigan kontroli mi, inteligentnych uniwersalnych w opakowaniach z etykietami  „pamiątki”  . Nie można go wyrzucić, ale też nie udało się z nim zmierzyć. Stał się cichym symbolem zarówno miłości, jak i żalu.

Pewnego deszczowego popołudnia, podczas sprzątania z moją piętnastoletnią córką, ona została odnaleziona.

„Mamo, co żartować?” – pytanie, wyciągając kardigan z utylizacji. Umieściły go do góry, a jej oczy błyszczały. „Jest piękna. Mogę iść przy mierzeniu?”