Po badaniu USG lekarz namawiał mnie do rozwodu.

Kiedy lekarz spojrzał na USG mojej żony, jego ręce zaczęły drżeć. Wpatrywał się w ekran o kilka sekund za długo, po czym poprosił mnie, żebym poszedł za nim do małego, prywatnego pokoju. Jego twarz była blada.

„Panie, musi pan natychmiast wyjechać i rozpocząć postępowanie rozwodowe” – powiedział mi cicho.

Myślałem, że to pomyłka. Kiepski żart.

„Przepraszam? Dlaczego?”

Pokręcił głową. „Nie mam teraz czasu, żeby ci wszystko tłumaczyć. Ale uwierz mi: jesteś w niebezpieczeństwie”.

Kiedy zrozumiałem, co odkrył, mój świat się zawalił.

W wieku pięćdziesięciu pięciu lat miałem wszystko, co wielu nazywa sukcesem: prosperujący biznes, nieruchomości wycenione na ponad 18 milionów dolarów i szanowaną pozycję w społeczności Charleston. Ale oddałbym to wszystko, żeby odzyskać kobietę, którą straciłem sześć lat wcześniej.

Diane, moja pierwsza żona, zmarła na raka po dwuletniej walce. Po jej śmierci żyłem mechanicznie, bez żadnego konkretnego celu, aż do dnia, w którym poznałem Lindę.

Linda miała czterdzieści lat. Wydawało się, że rozumie smutek i samotność, i stopniowo tchnęła nowe życie w dom, który wspólnie z Diane odbudowaliśmy. Pobraliśmy się i przez jakiś czas myślałem, że odzyskałem równowagę.

W styczniu ubiegłego roku ogłosiła mi swoją ciążę. Byłam szczęśliwa, ale już wyczerpana. Od kilku tygodni cierpiałam na uporczywe bóle głowy, nudności i nietypowe zmęczenie.

Mój lekarz mówił o stresie. Linda, pozornie uważna, nalegała, żebym codziennie przyjmowała „witaminy”, które sama sobie przygotowała.

Ufałam mu.

Podczas rodzinnego obiadu kilka szczegółów mnie zaniepokoiło: spojrzenia wymieniane między Lindą a moim zięciem Trevorem, dziwne wydatki służbowe, współudział, który czasami przekraczał granicę nienaturalności. Zrzuciłem to na karb zmęczenia.

Powinienem posłuchać swojej intuicji.