Na moim własnym ślubie w sali balowej hotelu w Denver, moja mama uśmiechnęła się do kamery i spokojnie oznajmiła: „Zatrzymujemy wszystkie pieniądze z prezentu, twoja siostra potrzebuje ich bardziej”. Ale kiedy zbierała koperty i wkładała je do torby, mój mąż sięgnął do marynarki i również wyciągnął białą kopertę. Uśmiechy zniknęły z ich twarzy.

Nie sądzę, żebym kiedykolwiek w dzieciństwie miał choć jedną chwilę, w której nie przypominano mi, bezpośrednio lub pośrednio, że moja siostra Rebecca zawsze będzie priorytetem. Jej potrzeby, zmagania i porażki zawsze będą ważniejsze od wszystkiego, czego pragnę. Moje miejsce w rodzinie zostało mi przypisane od momentu jej narodzin i to miejsce było drugorzędne.

Nie stało się to nagle. Nie było wielkiej, filmowej zdrady, kiedy wszystko nagle wskoczyło na swoje miejsce. Nie było jednej rozmowy, podczas której rodzice posadzili mnie i powiedzieli wprost, że zawsze będę do niej dążył.

To było raczej powolne, nieustanne kapanie. Tysiąc drobnych momentów, które kumulowały się przez lata, kształtując sposób, w jaki postrzegałem swoją wartość w ich oczach.

strzałka_do_przodu_iosPrzeczytaj więcej

Zasilane przez
GliaStudios
Kiedy Rebecca i ja byłyśmy małe, oczekiwano, że będę się z nią wszystkim dzielić. Nie dlatego, że to było sprawiedliwe. Nie dlatego, że miała za mało. Ale dlatego, że, jak mawiali moi rodzice, „jest młodsza i nie rozumie”.

Kiedy miałam sześć lat i dostałam na urodziny nowy zestaw markerów, Rebecca wzięła najjaśniejsze, otworzyła je i wbiła końcówki w papier, aż skrzypiały i się strzępiły. Kiedy płakałam, bo mój ulubiony fioletowy się zniszczył, mama mnie nie pocieszyła. Westchnęła tylko i powiedziała: „Daj spokój, Lisa, ma dopiero trzy lata. Nic nie wie. Daj jej je”.

Kiedy miałem osiem lat, tata zabrał mnie do komisu, żebym wybrał rower. Wybrałem obtłuczony niebieski, z krzywym dzwonkiem i skrzypiącym siodełkiem, ale go uwielbiałem. Kilka miesięcy później Rebecca postanowiła, że ​​go chce. Miała już różowy rower z frędzlami na kierownicy, ale nagle go znienawidziła i zapragnęła mojego. Rodzice kazali mi go zmienić.

„Jesteś starszą siostrą” – powiedział tata, jakby to wszystko wyjaśniało. „Ty rozumiesz. Ona nie rozumie”.

Jeśli rozbiła którąś z moich zabawek, kazano mi być lepszym człowiekiem. Jeśli wpadała w furię, bo chciała czegoś, co należało do mnie, moja mama wzdychała i mówiła: „Daj spokój, Lisa, wiesz, jak ona się zachowuje. Po prostu jej to daj”.