Mój tata i jego ukochana córka zażądali 150 tysięcy dolarów za książkę „Raising Me”. Śmiali się, czekając na czek. Nie protestowałem. Po prostu przesunąłem po stole kartkę papieru, którą zostawiła mi mama przed śmiercią. W chwili, gdy ją przeczytał, krew odpłynęła mu z twarzy i zaczął drżeć…

Dorastając, wszyscy zdawali sobie sprawę, kto w mojej rodzinie jest złotym dzieckiem. Moja siostra, Amelia, w oczach taty nie mogła zrobić nic złego. Jeśli dostała trójkę w szkole, to była wina nauczyciela. Jeśli ja dostałam piątkę, to dlatego, że nie uczęszczałam na wystarczająco dużo zajęć pozalekcyjnych. Chwalił się recitalami tanecznymi Amelii, jakby była kolejną primabaleriną, a moje osiągnięcia akademickie nazywał „dziwactwem”. Po pewnym czasie człowiek po prostu uczy się z tym żyć.

Faworyzowanie stało się jeszcze bardziej oczywiste, gdy mama zachorowała. Miałam 16 lat, kiedy zdiagnozowano u niej agresywnego raka piersi. Podczas gdy ja łączyłam zajęcia AP, pracę na pół etatu i pomagałam w opiece nad nią, tata skupiał się na tym, żeby Amelia nie była zbyt zestresowana. Zatrudnił nawet prywatnego korepetytora, żeby pomóc jej utrzymać średnią ocen dostateczną, ponieważ była „wrażliwa”. W tym czasie ja siedziałam do 3 nad ranem, ucząc się po godzinach, które spędziłam, pomagając mamie w przyjmowaniu leków.

Mama zmarła w ostatniej klasie liceum, dwa miesiące przed ukończeniem szkoły. Tata ledwo zwrócił uwagę na moje przemówienie na zakończenie roku, bo Amelia przeżywała trudny okres i potrzebowała jego uwagi. Został z nią w domu, zamiast patrzeć, jak kończę studia. To zabolało bardziej, niż chciałbym przyznać.

Lata studenckie były zupełnie innym wymiarem niesprawiedliwości. Pomimo funduszu na studia założonego przez mamę – który tajemniczo zniknął, rzekomo przeznaczony na rachunki medyczne – musiałam się starać o stypendia i pożyczki studenckie. W międzyczasie tata jakimś cudem znalazł pieniądze, żeby wysłać Amelię do drogiej akademii tańca, z której zrezygnowała po trzech tygodniach, bo „nie pasowała jej atmosfera”. Koszt tego programu przewyższał moje czesne za cały pierwszy rok.

Na studiach harowałam jak wół, utrzymując się z pełnego programu studiów i dwóch prac dorywczych, żywiąc się ramenem i kawą. W tym czasie Amelia mieszkała w domu, nie płacąc czynszu, „odnajdując siebie” poprzez różne drogie hobby, które tata chętnie finansował: fazę garncarską, okres fotografii i krótki epizod jako krytyk kulinarny, który polegał głównie na tym, że tata płacił za drogie restauracje.

Po ukończeniu studiów z wyróżnieniem dostałam pracę na stanowisku podstawowym w firmie konsultingowej. Mieszkałam w obskurnej kawalerce i wszędzie jeździłam autobusem. Każdy wolny dolar szł na spłatę kredytu studenckiego. Tymczasem Amelia zmieniała karierę po raz piąty, tym razem decydując się na instruktorkę jogi. Tata, oczywiście, opłacił jej certyfikat, a nawet wynajął dla niej studio, z którego korzystała dokładnie przez trzy miesiące.