Po śmierci mojego męża jego dzieci powiedziały: „Chcemy majątku, firmy – wszystkiego”. Mój prawnik błagał mnie, żebym walczyła. Powiedziałam: „Oddaj im wszystko”. Wszyscy myśleli, że oszalałam. Na rozprawie końcowej podpisałam papiery. Dzieci się uśmiechały – aż ich prawnik zbladł, gdy je przeczytał.

Martin Morrison był prawnikiem Floyda od piętnastu lat. I przez cały ten czas nigdy nie widziałem go tak skrępowanego, jak siedzącego naprzeciwko mnie w swoim biurze w centrum miasta.
„Colleen” – powiedział, zdejmując okulary i czyszcząc je po raz trzeci w ciągu dziesięciu minut. „Muszę ci doradzić w najostrzejszych słowach. To nie jest właściwa decyzja”.
„Rozumiem twoje obawy, Martinie” – powiedziałem głosem spokojniejszym, niż się czułem. „Ale podjąłem już decyzję.

Kwiaty pogrzebowe były jeszcze świeże, a ich mdły, słodki zapach unosił się w powietrzu niczym złe wspomnienie, gdy postanowili mnie zniszczyć.

Siedziałam w  skórzanym fotelu Floyda  w jego domowym gabinecie, tym samym, na którym spędził niezliczone wieczory, przeglądając dokumenty biznesowe i planując naszą wspólną przyszłość. Skóra była wytarta od lat, gdy jego dłonie spoczywały w tej samej pozycji, a ja czułam rozpaczliwe, namacalne ukojenie w tej znajomej fakturze. Dwadzieścia dwa lata małżeństwa, a teraz miałam udawać, że ci dwaj mężczyźni stojący przede mną mają jakiekolwiek prawo decydować o moim losie.

Sydney , najstarszy syn Floyda, nosił śmierć ojca jak drogi garnitur – idealnie skrojony na jego korzyść. W wieku czterdziestu pięciu lat emanował tą samą władczą postawą co Floyd, ale bez śladu ciepła. Jego stalowoszare oczy omiotły mnie zimnym, wyrachowanym spojrzeniem biznesmena wyceniającego zagrożony majątek.

„Colleen” – powiedział, a w jego głosie pobrzmiewał ten protekcjonalny ton, którego znienawidziłam przez lata. „Musimy omówić kilka praktycznych kwestii”.

Edwin , trzy lata młodszy, ale wyglądający starzej z przedwcześnie przerzedzonymi włosami i delikatną szczęką, stał obok brata niczym lojalny porucznik. Podczas gdy Sydney była ostra i wyrachowana, Edwin był bierną agresją owiniętą w fałszywą troskę.

„Wiemy, że to trudne” – dodał Edwin, a jego głos ociekał sztucznym współczuciem. „Tak nagła strata taty… to było trudne dla nas wszystkich”.

Ciężko nam wszystkim.  Jakby to oni trzymali Floyda za rękę podczas tych długich nocy w szpitalu. Jakby to oni podejmowali niemożliwe decyzje dotyczące kroplówek z morfiną i opieki paliatywnej. Oczywiście pojawili się na pogrzebie. Sydney przylatujący ze swojej kancelarii prawniczej w San Francisco, zerkający co dziesięć minut na zegarek. Edwin przyjeżdżający z Los Angeles, gdzie prowadził jakąś mglistą firmę konsultingową, która zdawała się nie mieć strony internetowej. Ale przez te trzy miesiące choroby Floyda, kiedy to naprawdę się liczyło, byłem sam.

„Jakie praktyczne sprawy?” zapytałem, chociaż w żołądku czułem już coś zimnego, ciężkiego jak ołów.