Nazwana „brzydką, rzuconą studentką” i wydziedziczona przez rodzinę. 5 lat później poznałam ich na przyjęciu z okazji ukończenia studiów mojej siostry. Jej profesor zapytał: „Znasz ją?”. Odpowiedziałam: „Nie masz pojęcia”. Nie mieli pojęcia, kim jestem, dopóki…

Rodzina nazwała mnie „brzydką studentką, która porzuciła studia” i odcięła się od mnie, dopóki nie pojawiłam się na uroczystości ukończenia szkoły przez siostrę

Jesteś tylko brzydkim, rzuconym na studia nieudacznikiem. Nie waż się więcej pokazywać tej rodzinie. To były ostatnie słowa mojej matki, zanim zatrzasnęła mi drzwi przed nosem.

Stałem na ganku domu, w którym dorastałem, z walizką u stóp i patrzyłem przez okno, jak moja młodsza siostra, Cassandra, śmieje się z rodzicami w salonie. To było pięć lat temu, a ja miałem wtedy dwadzieścia dwa lata.

Nazywam się Atena i mam teraz dwadzieścia siedem lat. Wtedy byłam wstydem rodziny. Tą, która nie dorastała im do pięt. Tą, która była zbyt nijaka, zbyt zwyczajna, zbyt wielką porażką, by zasłużyć na ich miłość i wsparcie.

Z drugiej strony, moja siostra Cassandra była wszystkim, czym ja nie byłam. Piękna, inteligentna, ambitna i, co najważniejsze, ich złotym dzieckiem. Dorastając w Nashville w stanie Tennessee, wcześnie nauczyłam się, że miłość w mojej rodzinie jest warunkowa. Moi rodzice, oboje odnoszący sukcesy właściciele firm, mieli konkretne oczekiwania wobec swoich córek. Miałyśmy być piękne, utalentowane i idealnie odzwierciedlać ich status.

Cassandra pasowała do tego schematu bez trudu. Ja nie.

Pamiętam dokładnie moment, kiedy wszystko się rozpadło. Byłem na trzecim roku studiów, studiowałem projektowanie graficzne. Uwielbiałem to. Tworzyć sztukę, pracować z kolorami i kształtami, wcielać pomysły w życie na ekranie. Ale moi rodzice tego nienawidzili. Chcieli, żebym studiował biznes albo prawo – coś prestiżowego, czym mogliby się chwalić na kolacjach w klubach wiejskich.

„Grafika jest dla ludzi, którzy nie potrafią się naprawdę wysilić” – powiedział mój ojciec, kiedy opowiedziałem mu o moim kierunku studiów. „Marnujesz nasze pieniądze na te bzdury”.

Moja matka była gorsza. Nigdy nie przegapiła okazji, żeby porównać mnie do Cassandry, która w tamtym czasie studiowała medycynę.

„Twoja siostra będzie lekarzem. Kim ty będziesz? Kimś, kto maluje ładne obrazki?”

Krytyka mnie wykończyła. Każdy telefon do domu zamieniał się w przesłuchanie. Każda wizyta w wykład o moich wyborach, moim wyglądzie, mojej przyszłości. Dali mi jasno do zrozumienia, że ​​jestem rozczarowaniem.

Kiedy zacząłem zmagać się z depresją i lękiem, kazali mi przestać dramatyzować. Kiedy moje oceny się pogorszyły, grozili, że odetną mi dotacje.

Próbowałem się przełamać, ale presja stała się nie do zniesienia. Moje zdrowie psychiczne się pogorszyło. Przestałem chodzić na zajęcia. Przestałem się prawidłowo odżywiać. Przestałem wierzyć, że jestem cokolwiek wart.

Aż pewnej wyjątkowo mrocznej nocy podjąłem decyzję o odejściu ze studiów. Nie dlatego, że chciałem, ale dlatego, że nie widziałem innej drogi.

Kiedy powiedziałam rodzicom, wybuch był natychmiastowy. Mama wrzeszczała na mnie godzinami, że ich zawstydziłam, że marnuję sobie życie, że jestem zbyt głupia, żeby dostrzec swój błąd. Ojciec tylko spojrzał na mnie z obrzydzeniem i powiedział, że nie jestem już jego córką.

Cassandra stała w drzwiach, obserwując całą sytuację z uśmieszkiem na twarzy. Zawsze lubiła patrzeć, jak mi się nie udaje. Dzięki temu sama wypadała lepiej w porównaniu z innymi.

Dali mi tydzień na spakowanie się i wyjazd. Bez wsparcia finansowego, bez miejsca do spakowania, bez rodziny, na którą mogłabym liczyć. Byłam zupełnie sama i byłam przerażona.