Moja rodzina powiedziała mi: „W końcu zrozumiesz; jej ślub jest po prostu ważniejszy”. Uśmiechnęłam się tylko. Kilka godzin później oniemiali, gdy zorientowali się, że moja ceremonia odbyła się w zamku i była transmitowana na żywo dla ponad trzech milionów widzów.

Moja rodzina nie mogła być na ślubie mojej siostry, ale ceremonia w zamku wszystko zmieniła.

Przypinałam welon przed lustrem w łazience, gdy mój telefon zaczął nieustannie wibrować na blacie. Tania dioda LED nad umywalką migała co kilka sekund, zamieniając moje odbicie w zamrożoną wersję mnie samej: bladą, zdenerwowaną, próbującą sprawić, by welon za czterdzieści dolarów z Amazonu wyglądał jak ślubny w wynajętym nowojorskim mieszkaniu.

Ikona czatu grupowego ciągle się pojawiała. Mama. Tata. Ciocia Jen. Kuzynka Sarah. Cała moja rodzina wdzierała się na mój ekran, jakby to był nagły wypadek.

Przez chwilę serce mi podskoczyło. Może zmienili zdanie. Może szykowali niespodziankę, czuły i sentymentalny gest, godny filmu, żeby pokazać, że naprawdę im zależy.

Wytarłam ręce o legginsy, chwyciłam telefon i odebrałam.

„Hej” – powiedziałem, lekko zdyszany. „Co się dzieje?”

Matka nawet nie powiedziała „cześć”.

Lauren, musimy porozmawiać o dacie twojego ślubu.

Poczułem ucisk w żołądku. „Dlaczego? To za dwanaście dni”.

Słyszałam telewizor w tle, ciche buczenie zmywarki, odgłosy dużego domu moich rodziców na przedmieściach New Jersey. Domu, w którym dorastałam, domu, którego korytarz był ozdobiony radosnymi zdjęciami rodzinnymi: Madison na turniejach piłkarskich, Madison na balu maturalnym, Madison w dniu ukończenia studiów. Ja, tylko na trzech zdjęciach: w przedszkolu, na koncercie orkiestry marszowej w gimnazjum i na jednym, na którym jestem ledwo widoczna, rozmazana za koroną Madison na balu maturalnym.

Wtedy rozległ się głos mojego ojca, zbyt blisko głośnika. „Cóż, kochanie, wiele się zmieniło”.

Słowo „zmiana” wywołało u mnie dreszcze.

„Jaka zmiana?” zapytałem.

„Madison zarezerwowała swój ślub na ten sam dzień” – powiedziała moja mama, jakby podawała mi prognozę pogody.

Moja klatka piersiowa zapadła. „Co?”

„Ona znała datę mojego ślubu od miesięcy” – powiedziałam słabo. „Ty też wiedziałeś. To ja wysłałam zaproszenia. Dosłownie zarezerwowałam miejsce sześć miesięcy temu”.