Weszłam do pokoju, w którym mój mąż i sąsiadka byli w schowku. Nie robiłam scen. Po prostu wyszłam na zewnątrz, zamknęłam za sobą drzwi i zawołałam jej męża, żeby przyszedł i „sprawdził, czy nie ma zwarcia”.

Przyłapałam mojego męża i sąsiadkę na romansie w pomieszczeniu gospodarczym.

Nie zrobiłem sceny.

Po prostu zamknęłam drzwi na kłódkę, odcięłam prąd i wezwałam jej męża, żeby przyszedł i „naprawił zwarcie”.

Przyłapałam męża i sąsiadkę w schowku. Zamknęłam ich i zadzwoniłam do jej męża…

Tego wieczoru osobiście upiekłam niemieckie ciasto czekoladowe — ulubione ciasto mojego męża.

Na szczycie tortu starannie wystukałam: „Wszystkiego najlepszego z okazji 35. urodzin, mój kochany mężu”. Wszystko było idealne: schłodzone do idealnej temperatury wino Cabernet Sauvignon, wciąż parujący aromatyczny stek z antrykotu, a na stole starannie zapakowany prezent.

To był luksusowy szwajcarski zegarek, o którym mój mąż Kellen marzył od tak dawna.

Aby go kupić, podjęłam się kilku pilnych zamówień w moim warsztacie tekstylnym, zarywając dwie noce, ale nie czułam się zmęczona. Jedynie słodka fala szczęścia wypełniła moje serce.

Chciałam zrobić mężowi prawdziwą niespodziankę – idealną kolację urodzinową. Czułam, że to nagroda za wszystkie lata zmagań, przez które wspólnie przeszliśmy.

Spojrzałem na zegarek. Była prawie dziewiąta wieczorem.

Niecierpliwie zmarszczyłem lekko brwi, sięgnąłem po telefon i zadzwoniłem do niego.

Po kilku sygnałach odebrał.

Po drugiej stronie linii było dość głośno. Słyszałem coś w rodzaju głośnego stukotu maszyn przemysłowych.

„Kochanie, słyszę cię.”

W głosie Kellena słychać było lekkie napięcie.

„Wracasz już do domu? Wszystko gotowe. Potrzebujemy cię tylko, żebyś zdmuchnął świeczki”.

Starałem się, aby mój ton był lekki i pogodny.