Moja teściowa wyrzuciła mnie z domu dwa dni po śmierci mojego ojca – następnego ranka przed jego domem zaparkowano SUV-y

Kiedy Ellie traci ojca, spodziewa się żalu, nie zdrady. Wypędzona z domu rodzinnego przez kobietę, której nigdy nie chciała, dzwoni rozpaczliwie. Ale to, co czeka go po drugiej stronie linii, to nie litość, ale siła. A następnego ranka wszystko zmieniło się w sposób, którego się nie spodziewała.

Miałam 10 lat, kiedy zmarła moja matka. Mój ojciec robił, co mógł; naprawdę.

W niedziele robił tosty francuskie, zostawiał karteczki w moim pudełku na lunch i płakał, kiedy myślał, że nie patrzę.

Był złamany żalem… Ale nadal był moim ojcem.

Osoba robiąca tosty francuskie | Źródło: Unsplash

Cheryl urodziła się, gdy miałam 14 lat. Używała perfum, które powodowały u mnie bóle głowy i uśmiech, który nigdy nie docierał do jej oczu, gdy tam byłam. Tata uważał, że jest ciepła i promienna. I szczerze mówiąc, dała mu idealne widowisko.

Ale wiedziałam, że będzie lepiej. Jego dobroć miała swoje warunki. A ja nigdy nie spełniłam żadnego z nich.

Mimo to próbowałam. Dla niego… Zasługiwał na radość.

Flakony perfum | Źródło: Unsplash

Kiedy zmarł pięć lat później, poczułam, że ostatni kawałek świata, jaki znałam, zawalił się. To był nagły atak serca, bez ostrzeżenia i oczywiście bez pożegnania.

Miałam zaledwie 19 lat, właśnie skończyłam liceum, wciąż zastanawiałam się, co zrobić z moim rokiem przerwy i jak sama pójść do dentysty… a teraz byłam sierotą. Nie obchodziłam nawet swoich urodzin, ponieważ minął tydzień od śmierci mojego ojca.

Pogrzeb jeszcze się nie skończył, gdy Cheryl zaczęła traktować mnie jak gościa w domu moich rodziców. Wprowadziła się do domu, wyrzuciła stare magazyny taty i zastąpiła oprawione zdjęcia rodzinne swoimi własnymi.

Ludzie na pogrzebie | Źródło: Pexels

Kiedyś przyłapałam ją na wymazywaniu swojego imienia ze skrzynki pocztowej. Nawet nie drgnęła, gdy zobaczyła, że ​​ją obserwuję; po prostu opłukała szczotkę w wiadrze z wodą z mydłem.

„Eleanor” — powiedziała głosem dźwięcznym jak trzask zimowej gałązki. „Nie jesteście już rodziną, wiesz? Czas iść”.

Nie sprzeciwiałam się. Jaki byłby sens?

Wiadro wody z mydłem | Źródło: Pexels

Więc przygotowałam torbę na siłownię. Spakowałam parę butów, kilka koszul i dżinsów, bieliznę i przybory toaletowe. Wzięłam gitarę. Przeszłam obok wieszaka na ubrania, na którym wciąż wisiał szalik mojego ojca i nie odważyłam się go dotknąć.

Nie mogłam.